ऑर्डर आली म्हणून दोघे दणादण काम करत होतो.
तेवढ्यात मागून हाक आली.. काय मग मॅजिक.. कसं काय चाललंय?
नवरा म्हणाला छान. मस्त.
मी मागे वळून पाहिलं, तर एक पोलिसासारख्या खाकी गणवेषातला मनुष्य. मी पाहिल्या पाहिल्या म्हणाला.. काय मॅडम..?
मी: ठीक ठीक. (असं म्हणायचं कारण आमच्या इकडच्या भागात अजूनही बहुरुपी फिरतात. ते येतातच आमच्या इकडे. मग मी लक्ष च दिलं नाही जास्त.)
नवर्याला विचारलं त्यांनी- काय सोशल डिस्टंसिंग वगैरे?
त्याने दाखवलं बोटानेच- ते काय- आडवं टाकलंय ना टेबल, इथे सॅनिटायझर आहे वगैरे आणि पार्सल सेवा च आहे, इथे आम्ही दोघंच तर असतो.
तो मनुष्यः बरं बरं, मास्क?
नवर्याच्या चेहर्यावर होताच. माझ्या नाहीच. गॅस समोर तर मला शक्यच होत नाही नुसता अडकवणं सुद्धा. गरम गरम होत राहतो गळा. पण त्यांनी काही विचारलं नाही. फक्त सगळीकडे पाहिलं आणि मग म्हणाले:-खरंच आहे का मॅजिक पहायला पाहिजे एकदा..
नवरा: अहो, आत्ता घ्या, देउ का पार्सल?
ते: नाही, परत येइन मी घ्यायला.
नवरा: नक्की या
ते: येणार येणार. मॅजिक पहायला.
मी विचार करतेय, नवरा इतका का सांगतोय या बहुरुप्याला? नेहमीच तर येतात इकडे हे लोक.
त्या माणसाची पाठ वळल्या वळल्या मी काही बोलणार तेवढ्यात नवरा सुसाटत माझ्या दिशेने आला, डोळे वटारुन. मी आपली- 'आता मी काय केलं मोडमध्ये उभी'.
नवरा: ते बघ, बहुरुपी नाहीये तो. खराखुरा कॉर्पोरेशन चा इन्स्पेक्टर आहे. हुश्श. गेला बाबा, नाहीतर त्याच्यासमोर बोलली असतीस काहीतरी.
पाहिलं तर खरंच, नव्याकोर्या कारमधून कॉर्पोरेशन चे लोक खरंच फिरतायत तपासणीसाठी. आमच्या लेन मधली इतर दुकाने जी. एस. टी. विरोधात बंद. त्यामुळे त्यांना आम्हीच एकटे सापडलो. सगळ्या आयुधांसहित होतो, समोरच होतं सगळं सॅनिटायझर, साबण, एप्रन, एक नाही दोन.सारंच.. म्हणून गेले.
गंमत जाउदे... त्याहीपेक्षा हा कोरोना जाउदेत, नाही का?
