#टिल्लूहॉटेलच्याटिल्लूगोष्टी:

भोचक आजी:

या लॉक डाऊन मुळे इतका त्रास झालाय की बास. पहिला लॉक डाऊन बराच मोठा होता, त्यामुळे आल्यावर अगदी आजच व्यवसाय चालू करतोय असंच फीलिंग आलं होतं. पण साफसफाईत एक दिवस घालवला तेव्हा नेहमीचे लोक आपुलकीने अरे वा, कधी करताय चालू? वगैरे विचारून चौकशी करून गेले आणि मग खऱ्या अर्थाने बरं वाटलं. याला अपवाद समोरच्या आजी. काय आलात का परत? हे विचारलं आणि डोक्यात सणकन एक तिडीक गेली. नेहमीचा खवचटपणा कळतो ना, पण हो म्हणून दुर्लक्ष केलं आणि लागलो कामाला

मग एकेका कस्टमर चे रिव्ह्यू यायला लागले. काकू, तुम्ही नव्हता नं, तर एकदा आम्ही चाललो होतो रस्त्यावरून. त्या आजी म्हणतात कशा-आता हॉटेल बंद पडलंय त्यामुळे तुमची अगदी गैरसोय होत असेल ना? काय करायचंय हो त्यांना?

दुसऱ्या एक काकू म्हणाल्या- अहो या आजींना काय करायचं आहे ना? पण रोज मला या विचारतात- हे हॉटेल बंद तर भाज्या येतात का करता तुम्हाला?

तिसऱ्या एकाला विचारलं, काय रे जेवतोस की नाही हल्ली? की हे तुमचं लाडकं हॉटेल बंद आहे ना, म्हणून विचारते हं मी.

आमचे नेहमीचे कस्टमर चालले रे चालले रस्त्यावरून की टोचलच यांनी. कायमस्वरूपी डेरा गॅलरीतच, त्यामुळे कुणीही नजरेतून सुटतच नाही त्यांच्या.

आमच्याकडचे पदार्थ कसे असतात ते विचारलं तर काही नाही हो, ती उत्सुकता असू शकते, पण येतं का येतं बरं करता तिला? हा प्रश्न म्हणजे वैताग आहे. बरं, इतक्या पंचायती आहेत तर घ्या ना विकत आणि पहा मला येतं का, सांगा सुधारणा हवी असेल तर.. पण ते नाही. 1 रुपयांची कस्टमर नाही आमची पण आम्ही किती पैसे मिळवले, किती काय विकलं याची बित्तंबातमी आम्हालाही नसेल एवढी त्यांना असते.

लॉक डाऊन च्या काळात अगदी सुरुवातीला उलटसुलट बातम्या यायच्या, कधी चालू असेल, कधी नाही, तर त्या काळात मध्ये माझा आतेभाऊ येऊन गेला. सहज . त्याने गाडी वळवता वळवता पकडला त्याला. तुम्ही कोण, काय, कशाला आला होतात वगैरे. त्याने सांगितलं .म्हणाला, बहिणीचंच हॉटेल आहे. मी करतो तिला फोन. तर म्हणे कोणती बहीण? तरीच तुम्ही त्यांच्याकडे आठवड्यातून दोनदा तरी दिसताच. त्याने तिथून कसाबसा पळ काढला. त्याने आम्हाला सांगितलं तेव्हा हसलो आम्ही पण राग आलाच

आता काल मामी आली माझी. छानपैकी सगळ्यांसाठी जेवण घेऊन जायला आली होती. मग मारल्या आम्ही गप्पा. जाताना तिला रिक्षेऐवजी नवरा म्हणाला मी सोडतो तुम्हाला. म्हणून गेले ते दोघे. तर मला लगेच- तुमच्या आत्याला सोडायला ते का गेले? तुम्ही जायचं ना, बरं वाटलं असतं जावयापेक्षा भाचीबरोबर जायला.. मी म्हणाले -इथे काम राहिलंय माझं म्हणून. आणि ती मामी आहे माझी.

तर यावर गप्प बसेल एखादी, पण या- नाही, आत्या आहे तुमची. मी तो तुमचा भाऊ येतो त्याच्याबरोबर पाहिलीये हिला. तो सारखा येतच असतो ना तुमच्याकडे... यांना मात्र दोनदाच पाहिलं. आज काय बराच वेळ बसल्या?

आता मात्र इतक्या दिवसांचा राग आलाच बाहेर माझा. मी म्हणाले- अहो आजी, माझी आत्या की मामी ते तरी मलाच माहीत आहेना तुमच्यापेक्षा? आणि माझा भाऊ का येतो, कशाला येतो हे त्याला विचारलंत ना रस्त्यात अडवून? मग परत काय आहे? आमच्यावाचून कुणाचं अडलंय, का,सगळं सगळं कशाकरता लागतंय तुम्हाला?

यावर एखादा कानकोंडा होईल ना? पण या- असूदे, नंतर बोलू आपण . मला किनई ऐकूच येत नाही हल्ली.

म्हणजे कर्म माझं

 

 

 

 

#टिल्लूहॉटेलच्याटिल्लूगोष्टी:

असं पण घडतं

आमचे एक रोजचे कस्टमर आहेत. मार्केटिंग शी संबंधित जॉब असल्याने ते कधीही पार्सल न्यायला येतात. गप्पीष्ट माणूस आहे त्यामुळे आम्हालाही थोडा विरंगुळा असतो.काल असंच झालं. ते आले तर पोळ्या आणि एक भाजी पूर्ण संपलेली. ४ वाजलेले. बरं माणूस असा की मी थांबतो पण तुम्हीच द्या काहीतरी करून. मग म्हणाले पोळ्या कराच पण दुसरी भाजी कोणती आहे?

मी म्हणाले मिक्स उसळ.

यावर म्हणाले- "अरारारा...काय हो हे मॅडम" जरातरी दुसरी भाजी असायला हवी होती. मी ही असली कडबाकुट्टी नाही खात.

मला खरं तर वाईट वाटलं. पण म्हटलं ज्याची त्याची आवड. त्यांना म्हटलं आत्ता जास्तीतजास्त कांदाबटाट्याची भाजीच मी देऊ शकते. नाहीतर मग पराठे, धपाटे, थालिपीठं असलं काही चालेल का?

तर म्हणाले कंटाळा आलाय त्याचा. मी सांगू का मॅडम, तुम्ही अशी काहीतरी हेलदी भाजी ठेवायला पाहिजे माहिते?

मी एकदा प्रश्नार्थक पाहून मग नुसतंच हं म्हणाले.

मग म्हणाले काय आहे ती दुसरी भाजी?

मी परत- अहो मिक्स उसळ आहे, mixed sprouts.

ते- आता हे काय? मी सांगतो ना, तुम्ही अशी प्रोटीन्स वाली एखादी भाजी ठेवायला हवी. यू नो? लोक खूप घेतील.

मी- हो, ठेवीन आता नक्की .

ते- बरं, पण ती दुसरी भाजी नेमकी असते तरी काय?

मी-अहो sss(संपला बहुतेक संयम वगैरे ) मोड आलेली सगळी कडधान्य थोडी थोडी घेऊन त्यांची उसळ केलीये. म्हणजे मूग, मटकी, मसूर, हरभरा अशी सगळी.

ते- आयला हो?? ते तर मला भन्नाट आवडतं. आधी नाही सांगायचं का मला? द्या द्या, तेच द्या पार्सल.

मी- हो, देते.

(मनात अत्यंत स्पष्टपणे: मग ते मगाच्ची कडबाकुट्टी? तिचं काय झालं )

 

आत्ता लक्ष्मी रोडवरून येत होतो. पावसामुळे रस्त्यात अर्थातच पाणी साचलंय. शेजारून एक कार जोरात गेली. काही कारण नाही. मोकाट रस्ता मिळाला, तोही लक्ष्मी रोड. आम्ही पूर्ण पावसाळी पोशाखात, तरीही कमरेपर्यंत पाणी उडलंच. मी रागारागाने पाहिलं त्या चक्रधराकडे, पण पाणीच साचलंय, तर काय करणार तो तरी, म्हणून आलो मुकाट.

पण त्यामुळे मागची एक आठवण आली. आर्टिकलशिप करत असताना मी आणि माझी मैत्रीण कधी कधी आमच्या गाड्यांची अदलाबदल करायचो. माझी गाडी एकदम मड फ्लॅप वगैरे सगळं असलेली. मैत्रिणीच्या गाडीला काही नाही. तर त्या बदलल्या आणि मी मैत्रिणीची गाडी घेऊन घरी जायला निघाले. मग आमचा फेमस लॉ कॉलेज रोड लागला. तिथून जाणाऱ्यांना नक्की माहीत असेल की युगानुयुगे रिमझिम पावसातही तो बुडतो. अगदी दादरचं हिंदमाता . तर जोराच्या पावसात निघाले मी. शेजारून एक आमच्यासारखाच कॉलेजचा मुलगा त्याच्या बाईकवरून जोरात शेजारून गेला. पार तोंडापर्यंत पाणी उडलंच. मग माझ्या मूळ स्टाईलनुसार अत्यंत हिंस्त्र चेहरा करून पाहिलं मी त्याच्याकडे... तर...

तो म्हणाला- अग कसली चिडून बघतेस.. माझीच गाडी काय, तुझी गाडी बघ मागे किती पाणी उडवतेय.. मी :गप रे , माझी गाडी? शक्यच नाही.

तो: मागे बघ आधी. सनी चालवायची ती चालवायची, ती पण पावसात, मग ती असच करते. तिचं पाणी माझया अंगावर उडलं म्हणून मी तुझया अंगावर उडवलं, समजलं का?

असं म्हणून फर्रsss करून गेला निघून.

मी विचारात- बावळटच आहे. सनी आणि ऍक्टिवा मधला फरक कळत नाही. तेवढ्यात पुढच्या पाण्यातल्या अदृश्य खड्ड्यातून मी गेले, मजबूत पाणी उडलंच आणि त्या वेळी लक्षात आलं-

सनी.. सनी चालवतीये मी आज

 

 

#पन्यारिटर्न्स:

अहो पुनश्च हरिओम म्हणत लॉक डाऊन परत आला. किती वैतागलो तरीही सामोरं जाणं तर भागच आहे ना.. तर घरी बसलो होतो आणि धाडकन दरवाजा उघडून ... पन्या रिटर्नड.

आल्या आल्या - हॉ ssss , तुम्ही दोघे घरी?? wow, बरं झालं परत लॉक डाऊन झाला.. आपल्या ला खेळता तरी येईल .... लॉकडाउन चा फायदा पन्या इतका कुणालाच झाला नाहीये.

चला, आता चोरशिपाई खेरू. (खेळू. ळ म्हणायचा म्हणजे भलतेच कष्ट) मी चिठ्या घेऊन येते.

मी- अग, आत्ता कुठे... जेवण झालं की खेळू. मला काम आहे .

पन्या: एकच गेम खेळू न प्लीज, मग कर काम. एवढं बोलून घरी गेली, चिठ्या, वही, पेन्सिल, खोडरबर असा सगळा सरंजाम घेऊन बया हजर. चला बसा दोघेही खाली. मी शिकवते तुम्हाला. काका, चिटिंग करायची नाही. सगळ्या सूचना झाल्या. चोर शिपाई कसं खेळायचं ते सांगून झालं. मी म्हणाले, थांब, भाजी फोडणीला टाकून येते पटकन, तोवर तू लिही वहीत काय ते. मी भाजी टाकायला आत वळले आणि  5 मिनिटात ही किचन मध्ये.

काकू, तुमच्यात इतकी अवघड नावं ठेवतात? हे विचारताना चेहरा पार एवढूसा.

मी विचारलं म्हणजे?

पन्या: मला वहीत स्कोअर लिहायचाय. म्हणून नाव विचारलं तर काका म्हणतात त्यांचं नाव दुष्टदुंन असं आहे आणि तुझं प्रमेश.. काहीतरी.

अरे हो, एक राहिलंच. मधल्या काळात माझं प्रमोशन झालंय. अहो आत्या, काकू वरून मी आता ए काकू असं फिक्स झालंय.

मला काही कळेना, मी बाहेर गेले तर नवरा आधीच हसतोय. ते पाहून पन्या चिडलीच. जोरात ओरडून म्हणाली पहा, तुझे काका (???) आधीपासूनच चिटिंग करतात

मी म्हटलं काय झालं रे?

तर तो म्हणाला, कुठे चिटिंग? तिला मी आपली नावं सांगितली. ती लिहिता येत नाहीत तिला. मी काय करू?

पन्या- असली नावं नसतातच पण.

नवरा- असतात. माझं नाव दृष्टद्युम्न आणि तुझं नाव परमेश्वरी आहे ना, तेच तर सांगितलं मी हिला, तर चिडतेय

मी- ऑ???

पन्या- रडकुंडीला येऊन- बघ न ग, मी कसं लिहिणार हे स्पेलिंग?

तेवढ्यात मला बाबांनी हाक मारली, सविता...

ते ऐकून पन्या- बघ, तुझं नाव सोप्पं आहे, हे काका चिडवतात मला.

काका- अग ते nick name आहे काकूचं.

पन्या- चालेल मला. मग तुमचं पण ते दुसरं नको मला. तुमचं घरचं नाव माहिते मला. पण आता मी आयड्या केलीये. मी फक्त s आणि d लिहिणार तुमची नावं म्हणून. आणि माझं p. नकोच कटकट. आता मी जेवल्यावरच येते. हे काका फार वेळ घालवतात माझा. तेवढ्यात त्याच्या टीशर्ट च्या आतून तिला जानवं दिसलं.

काका- हे काये तुमच्या गळ्यात?

काका- ते देवाचं असतं.

पन्या- ग्रेट. मग ते हातात धरा ना. भूत येत नाही जवळ. इतकं गळ्यात असून घाबरतात

माझे बाबा- पन्या..

पन्या- हो, हो, जेऊनच खेळणार आहोत आत्ता नै काही.

बाबा हसत- बरं ग. पण तुला इतक्या चौकशा कशाला लागतात गं?

पन्या- म्हणजे काय आजोबा? आवडतात मला लहानपणापासूनच चौकशा करायला. आणि कसली हुशार आहे ना मी अशा भुवया उडवून बाबांकडे पाहिलं.

बाबा: देवा...मुकेशचं कठीण आहे.

पन्या: का? मी सगळी माहिती त्यांना सांगते. मी हुशार आहे ना..

मी: पप्पा ठोकत नाहीत का ग तुला? सतत वळवळ वळवळ. बस की एका जागेवर.

पन्या: नाही. मम्मी मारते. रोज एकदा तरी. काल तर मज्जाच झाली.

मी बेसावधपणे- काय झालं काल?

पन्या: काल मला दिदीने मारलं. भांडण झालं आमचं. मग मी दिदीला बॉल मारला. तो तिला तोंडावर लागला. म्हणजे गालावर. तेच मम्मीने पाहिलं. मग ती काल खूप चिडली आणि तिने मागच्या रूम मध्ये मला कोंडून ठेवलं. हे सगळं action सकट चाललेलं. पप्पाना म्हणाली- तिला कसलीतरी भीती वाटलीच पाहिजे. त्रास देते कारटी.

मी: मग? तू घाबरली असशील नं अंधारात?

पन्या: हॅट.. मी नाही घाबरत. माझ्या पँटच्या खिशात पप्पांचा मोबाईल राहिला होता. नंतर खेळायचा म्हणून ठेवला होता. सर sss ळ खिशातून काढला आणि गेम खेळत बसले.

आम्ही तिघे: अग....

पन्या: मग? दिदीने आधी मारलेलं चालतं काय? तिला कुठे कोंडल? मग मी खेळणार मोबाईल. त्याचा लाईट होताच.

मी- अग पण कुणी पाहायला नाही आलं?

पन्या: येत होते सारखे, मी रडतेय का, घाबरले का पहायला. माझं लक्ष सगळीकडे असतं. तेव्हा मी मोबाईल पालथा ठेवायचे. कुणाला कळलंच नाही. - इथे नाचून एक गडगडाटी हास्य. स्वतःवर खूष असतो हा प्राणी

मी: अग पण पप्पाना नाही कळलं मोबाईलचं?

पन्या: हिहीही.. ते शोधत होते. मम्मीच्या, आजीच्या फोनवरून फोन करत होते सारखा.

आम्ही: मग??

पन्या- मी साऊंडच off केला होता. बसा म्हटलं शोधत.

मग खूप वेळ झाला. 4-5 तास.( म्हणजे अर्धा तास तरी असेलच. - नवरा)

पन्या: मग पप्पा म्हणाले- मी उघडणार दार. माझी पनू घाबरली असेल. मी लाडकी आहे ना...

नवरा- बरं ग फेकू.. पुढचं सांग.

पन्या- ओरडून- फेकत नाहीये.. रिअल मध्ये झालंय असं. विचारा पप्पाना.

मी: बरं जाऊदे, मग?

पन्या: उघडलं दार त्यांनी. मला आवाज आल्या आल्या मी बेशुद्ध पडल्यासारखी acting केली. आधी मोबाईल लपवून ठेवला पॅन्टमध्ये

मी- हं, मग?

पन्या- मग काय मग? मम्मा घाबरली, पप्पा ओरडले तिला, असं करतात का म्हणून. मला हसू येत होतं तरी मी हसले नाही, माहिते?

मग मम्मा म्हणाली- दवाखान्यात नेऊ तिला लगेच, चला. पण लॉक डाऊन आहे ना, मग रत्नातच न्यायला लागणार असं म्हणाले पप्पा.

मग मी हॅस्पिटल ला घाबरते ना... तर उठुनच बसले.

तर आत्तापर्यंत घाबरलेली मम्मी परत चिडली आणि म्हणाली- काय करू तरी काय या मुलीचं मी?

असं झालं काल. आता जेवा, मी पण जेवून येतेच खेळायला.

आम्ही तिघे एकाचवेळी कौतुक, अचंबा असं काहीतरी पहात होतो तिच्याकडे. गेलं वादळ घरी.

माझे बाबा म्हणतायत- शार्प मेमरी आहे पनूची. तिच्या भोचकपणा ला, तिला एकूणच मस्त गायडन्स मिळाला ना, पोरगी कुठच्याकुठं जाईल.