April 6, 2020

#पिंपळपान- जुन्या पण अनमोल आठवणी

आज हे फोटोत दिलंय ना, ते वाळलेलं छोटुकलं पान सापडलं, मग त्यावरून आम्ही लगेच भूतकाळाच्या सफरी वर निघालो. सध्या रामायण चालू आहे नं, ते पहिल्यांदा लागलं तेव्हा अर्ध्यातूनच कधीतरी पहायला लागलो. कारण आधी टीव्ही नव्हताच घरी. बाबांचं मत - शाळेत असताना कशाला टीव्ही? मग नव्हताच तो. कधीतरी खूपच छान कार्यक्रम असेल तर बाबांच्या मित्राकडे जायचो पहायला. तिथे बॉसची मुलं आलीत म्हणून बिचार्या काकूंना आम्हाला खाऊ- बिऊ करून द्यायला लागायचा. आत्ता कळतंय त्या कसल्या वैतागत असतील ना? अर्थातच आम्हाला खूप आवडायचं ते आणि आगाउपणाने काकू - आलू टिक्की करा ना वगैरेही सांगायचो. बिचार्या.. तेव्हा माझया काकाकडे आणि आत्याकडेही टीव्ही घेतला होता. आम्ही एकटेच टीव्ही वाचून दिवस कंठत होतो . काका नाहीतर आत्याकडे रहायला गेलो सुट्टीत की यथास्थित बाबांच्या तक्रारी करायचो.

मग आत्या पेटलीच. तिनं आईला सांगितलं, तू दादाला काही सांगू नको वहिनी, मी आता बरोबर आणते की नाही बघ इथे टीव्ही. आई आपली नको ग वगैरे करत होती. पण आत्या तिच्या भावाचीच बहीण . तिच्या शेजारचे एक जण परदेशी गेले होते तेव्हा. हिने त्यांना फोन करून येताना एक पोर्टेबल टीव्ही आणायला सांगितला. आला ना तो. Sanyo कंपनीचा, लालचुटुक, चंदेरी आणि काळं डिझाईन असलेला, छोटासा. व्हॉल्वचा आणि डोक्यावर दोन अँटेना. आम्ही दोघ भावंड प्रेमातच पडलो इतका गोड तो. चालू केला. हळूहळू तापला आणि इतका छान दिसायला लागला... मग 5 मिनिटांनी लक्षात आलं की हा तर ब्लॅक- व्हाइट आहे. मग भाऊ ओरडला.. आत्या, रंगीत टीव्ही हवा होता ना... तेव्हा आई वडिलांना काय जमतंय त्याची अक्कल नव्हतीच. आत्या एक क्षण सटपटली आणि लगेच म्हणाली- मग? रंगीतच आहे की. सध्या फक्त काळा आणि पांढरा असे दोनच रंग दिसतात यात. नंतर सगळ्या रंगांचा आणू हं आपण पण ते रंग फिंग नंतर विसरलो आम्ही.

इतका प्रचंड चालला तो टीव्ही.. गुणाचाच. एक पैसा खर्च करायला लागला नाही कधी. मग मात्र 12-13 वर्षांनी तो ऐकेनासा झाला. एक तर पहा नाहीतर ऐका मोड चालू झाला. खूप पाहिलं पण त्याचे पार्ट्स मिळेचनात. कधी कधी त्याचा मूड असेल तर सिनेमास्कोप व्हायचा. आणि इतका ठळक, स्वच्छ दिसायचा की बास.

शेवटी काय, काढायलाच लागला तो. मग रंगीत आला, आता एलसीडी आला, पण तरी टीव्ही म्हटलं की तो लालचुटुक देखणा sanyo च आठवतो. त्यासारखा तोच..