गेले 7-8 दिवस पन्या मॅडम त्यांच्या मावशीकडे रहायला गेल्या होत्या.
जाताना मानव आणि
ओंकार या दोन्ही मित्रांना सांगून गेल्या होत्या- आत्या नाहीये घरात म्हणून तुम्हाला सांगतेय. त्यांना सांगा मी मावशीकडे चाललीये आणि नेहमीसारखं 4 वाजता खेळायला जा
त्यांच्याकडे.
तिच्या सैनिकांनी बरोबर 4 वाजता येऊन हे सांगून 3 दिवस खेळायचं शेड्युल पाळलं आणि ते पण त्यांच्या मामाकडे गेले.
2 दिवस असेच गेले आणि पन्या मॅडम एके दिवशी अवतीर्ण झाल्या. त्या बघतात तर काय, मी माझ्या बाबांच्या डोक्याला तेल लावत होते, मग त्यांचं सगळं आवरून त्यांना पावडर लावत होते. ही प्रचंड आश्चर्याने पहात बसली शांतपणे. सगळं झाल्यावर म्हणाली- आजोबा, तुम्ही तुमची तुमची पावडर का नाही लावत? आणि आत्या का लावतेय तुमच्या डोक्याला तेल? ती का केस विंचरते तुमचे? हे तर सगळं माझं मीच करते. तुम्ही तर कित्ती म्हंजे कित्ती मोठ्ठे आहात...
मी काही बोलायच्या आधीच बाबांना हसू आलं. ते मला गप्प बसायला सांगून तिला म्हणाले, अग पन्या, मी पडलो ग घरात, हात मोडला माझा. मग डॉकटर नी माझं operation केलंय ना, म्हणून मला काही करता येत नाहीये हाताने म्हणून आत्या करतेय.
पन्या- मग ते हाताचं बँडेज कुठाय?
बाबा- आता काढलं ते.
पन्या- म्हणजे तुम्ही बरे झालाय आजोबा..
बाबा- हो ग, पण अजून हात दुखतो माझा
पन्या- लगेच उत्साहात- अहो पॅकटीस करायची आजोबा.. म्हणजे हात बरा होतो.
बाबा-तुला काय माहीत? उजवा हात नुसता दुखतो माझा.
पन्या- अहो, मागच्या वर्षी माझा पण मोडला होता. उजवाच हात.
मी- कसा गं?
पन्या- हे माझे पप्पा.. शाळेत सोडायला येत होते आणि
मी मागे अजून नीट बसलेच नव्हते तर त्यांना कळलंच नाही. त्यांनी गाडी पुढे नेली. मी धडाम
मी- खूप लागलं?
पन्या- मग??? या आजोबांसारखाच हात मोडला माझा शिवाय पाऊस होता तर मी चिखलात पडले., नुसती मडी, मडी झाले होते. शी sssss!
मी- खूप रडलीस मग?
पन्या- हॅट. मला वेळच नव्हता रडायला.
मी- ऑ?
पन्या- मग? हात हलत नव्हता आणि माझा ड्रेस मडी झाला होता आणि शिवाय मला उठतापण येत नव्हतं. रडू तरी कशी नं मी?
मी- मग?
पन्या- पप्पा पुढे गेले थोडेसेच( इथं एक वीतभर हात दाखवुन) हे एवढेच. त्यांना दिसलं मी पडले, मग तेच घाबल्ले आणि मला दवाखान्यात नेलं. तिथे माहिते.. माझ्या हाताचा एक फोटो काढला काळा काळा आणि मग माझ्या हाताला fracture घातलं.
मी- पनू, अग प्लास्टर घातलं म्हणायचं.
पन्या- अय... नाही काही, मला दंडापासून बोटापर्यंत fracture घातलं होतं. पिंक कलर चं.
मी- हो का? बरं
पन्या- होच मुळी
मी- मग काय केलंस तू?
पन्या- मी घरी आले ना, तेव्हा लल्ले खूप.
मला आठवलं ना दुखतोय
हात, मग सवय झाली.
त्यानंतर एकदम शिकवण्याच्या मूड मध्ये शिरत - पन्या मॅडम- डोळे मोठे, आवाज मोठा आणि हातवारे करत- पण आजोबा आता फॅकचर काढलं ना? मग हात फिरवा बरं.. हा असा गोल गोल..
बाबा- अग नको, माझा हात दुखतो.
पन्या- अहो पण ऑप्पेशन कशाला करायचं म sss ग? मी केलं का? माझा हात पहा किती मस्त आहे. आहे की नाही?
बाबा- मुकाटपणे
पन्या- मला बघू तुमचा हात, दाखवा बरं, काही दुखत नाही
बाबा- गुपचूप हात दाखवतात तिला.
पन्या- फारच गांभीर्याने हात पाहून- अहो आजोबा, बरे झालाय तुम्ही. करा बघू असा हात (म्हणून हाताचा पंजा पालथा केला) बाबांनी गप करून दाखवला.
पन्या- गुड. आता असा करून दाखवा.. .....स ल ल
बाबांनी तेही केलं. मी आणि नवरा म्हणतोय जे दिवसरात्र सांगतोय आम्ही आणि डॉक्टर, बाबांना- ते ही ठकी 5 मिनिटांत करत होती.
आम्ही इतकं बोलतोय तोवर पन्या- आत्या, तुझे आजोबा बरे झालेत. बरं का आजोबा, घाबलायचं नाही. दुखलं म्हणून ललायचं नाही. अजून एक आयड्या सांगू?
बाबा- सांगा सांगा ती पण
पन्या- आजोबांचं counselling चालू-अहो आजोबा, चल्लस आठ आणि लुडो खेळा ना. त्यात ना एकदा अशा टाकायच्या कवड्या आणि मग मनगट फिरवून अशा टाकायच्या. मग पॅकटिस होते आणि हात बरा होतो. समझें?
बाबा- हो माझी आई. पळा आता.
पन्या आम्हा दोघांकडे पहात- मी चालले. कशी आयड्या केली मी.. तुम्हाला काही म्हणजे काही येत नाही. साधं चल्लस आठ येत नाही
पन्या जोरात आम्ही कोमात
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा